وقتی بچه بودم منظورم یه دختر بچه مثلا ۶ یا ۷ ساله هست  همیشه دوست داشتم پسر باشم البته بیشتر به خاطر آزادی هایی که پسرها دارن شاید لباس پوشیدنشون شاید بازی های خاص یا نمیدونم هر چی که بود دوست داشتم پسر باشم اما هرچی که گذشت و بزرگتر شدم احساس کردم بیشتر از دنیای کودکی فاصله گرفتم و دیگه حتی آرزوی پسر بودن برای من احمقانه جلوه میکرد الان که دیگه برای خودم خانومی شدم خیلی خیلی خوشحالم که خدا من رو یه دختر آفرید شاید وظایفی که روی دوش ما دخترا گذاشته خیلی سنگین باشه شاید به خاطر حجابمون توی این گرمای هوا خیلی سختی بکشیم اما من مطمئنم که خدا ما دخترها رو خیلی بیشتر دوست داره چون خداوند عادل مطلقه و من تو عدالتش شک ندارم………